EIN GONG følte eg at eg var havna inne i ei anekdote. Dette var ein periode eg gjekk på skule og pendla med båt, slik det kan hende ein må i grisgrendte strok her vest. Eg skulle ein tur til tannlegen etter skulen, men hadde jo håpa å nå båten likevel. Tannlegen var imidlertid eit kvarter forsinka, og då eg kom springande derifrå segla han sjølvsagt fint av stad utan meg — slikt skjer jo oss alle. Alternativ transport var ei ferje ein ti minutts busstur unna, men den gjekk ikkje før om halvannan time. Eg kjøpte meg ein Smil for humøret si skuld — skulle til å betale med kort, men brukte kontantar i staden — og sette meg på ein benk for å vente.
DÅ EG til slutt gjekk på bussen virka plutseleg ikkje busskortet mitt lenger. Irriterande nok ville eg hatt kontantar til å betale turen dersom det ikkje var for at eg hadde kjøpt den fordømte sjokoladen — det mangla berre nokre få kroner. Eg sprang mot minibanken, og hadde ikkje den dama stilt seg der medan eg kom springande ville eg hatt tid til å ta ut pengar likevel, men bussen rulla ut i det kortet rulla inn og eg visste eg hadde mist ferja.
EG TRUR aldri eg har vore så klar for å betale på bussen som eg var ein time seinare, men denne gongen fekk eg ikkje lov. Billettmaskina var øydelagd og eg og alle pengane mine måtte berre fint gå og setje oss utan billett. Då grein eg litt inni meg.
0 Svar til “Kort anekdote om ein gratistur på bussen”